Zelfheling begint...

De operatie stond gepland. Na de chemo en bestraling was de tumor van 8 naar 3 centimeter geslonken — een mooi resultaat. Maar de operatie met stoma zou ik toch moeten ondergaan.

Ik wist wat de artsen adviseerden en wat de gevolgen konden zijn. Terwijl alles om mij heen eigenlijk al leek vast te staan, voelde ik vanbinnen steeds sterker dat ik nog niet klaar was om die stap te zetten. Ik vroeg de artsen om een week bedenktijd, want ik zag heel erg tegen die operatie op en de gevolgen ervan. Ik liep ermee rond. Dacht erover na. Praatte erover. Zette voor mezelf alle voors en tegens op een rij. En toch kwam ik niets verder.
Want hoe maak je zo'n keuze? Je weet niet wat er gebeurt als je wél opereert. Maar je weet ook niet wat er gebeurt als je het níét doet. Dat vond ik misschien wel het moeilijkste: er was geen zekerheid.

Op een gegeven moment ben ik gestopt met zoeken naar het perfecte

antwoord. Ik werd stil. Ging mediteren en juist in die stilte kwam er iets heel duidelijk naar boven: ik wilde mijn lichaam tijd geven.
Niet omdat ik dacht dat ik het beter wist dan mijn arts of geen vertrouwen had in de medische wereld. Maar omdat ik diep vanbinnen voelde dat ik het zelfhelende vermogen van mijn lichaam nog een kans wilde geven. Ik herinner me nog die gedachte: "Wat als mijn lichaam meer kan dan we nu denken?" Die gedachte liet mij niet meer los.
Ik besloot de operatie nog niet te laten doen. Ik koos ervoor mijn lichaam een jaar te geven om zelf te herstellen— een jaar waarin ik wilde ervaren wat er zou gebeuren als ik mijn lichaam zou ondersteunen en de ruimte gaf voor herstel.

Was ik bang? Ja. Heel erg zelfs. Maar naast die angst voelde ik ook iets anders: een soort rust. Alsof ik eindelijk een beslissing had genomen die klopte met wat ik diep vanbinnen voelde.
Dat was geen keuze vanuit zekerheid. Het was een keuze vanuit vertrouwen — vertrouwen dat ik goed mocht luisteren naar mijn eigen lichaam.
En misschien was dát uiteindelijk de belangrijkste keuze die ik toen maakte. Niet de keuze voor wel of geen operatie, maar de keuze om mezelf niet buiten het verhaal te zetten. Mijn stem mocht er zijn. Mijn vragen, mijn twijfel, mijn gevoel, mijn lichaam.
En precies daar begon voor mij een heel andere weg. Een weg die ik toen nog niet kon overzien, maar die mijn kijk op kanker, herstel en vooral op de kracht van het lichaam voorgoed zou veranderen.
Wanneer heb jij voor het laatst echt geluisterd naar wat je lichaam of gevoel je vertelde — ook al ging dat tegen wat "logisch" leek?

Dit is nog maar een klein stukje van het jaar dat volgde. In mijn boek "De Weg van Kanker" neem ik je mee in het hele verhaal — en in de 12 inzichten die me leerden dat er meer mogelijk voor je herstel is dan we vaak denken.

Ken jij iemand die dit ook zou moeten weten? Sharing = ♡