Ik ging even 11 jaar terug in de tijd...

Ik lees vandaag een artikel in de Gelderlander wat me 11 jaar terugbrengt in de tijd...

Het leven zag er toen ineens heel anders uit. Wat vanzelfsprekend leek — mijn gezondheid, mijn toekomst, mijn lichaam — stond plotseling op losse schroeven. Ik kreeg de diagnose endeldarmkanker, met een tumor van ongeveer 8 centimeter, en de boodschap van de artsen was duidelijk: 5 weken chemo en bestralingen, na 10 weken een operatie, en een stoma.
Het klonk als een route die al voor mij was uitgestippeld.
De weken van chemo en bestraling waren intensief. En toch probeerde ik ondertussen zo gewoon mogelijk te leven.
Toen kwam de scan. De tumor was geslonken van 8 naar 3 centimeter.
Mooi nieuws natuurlijk. Tegelijkertijd kwam de volgende vraag. De operatie stond al ingepland.

En ergens diep vanbinnen begon iets te knagen.
Moet ik dit echt laten doen? Ik wist het niet, ergens voelde het beangstigend.
Ik heb er lang over nagedacht. Soms dacht ik: wie ben ik om dit advies naast me neer te leggen? En dan voelde ik juist heel sterk dat ik eerst wilde weten wat mijn lichaam zelf nog kon.
Onder die angst en twijfel bleef steeds dezelfde gedachte terugkomen:
Wat als mijn lichaam meer kan dan we nu denken?
Vechten heb ik nooit gewild.
Bij een gevecht is er een winnaar en een verliezer.
En ik wilde die verliezer niet zijn.
Dus nam ik uiteindelijk de beslissing om de operatie (nog) niet te laten doen.
Ik koos ervoor om mijn lichaam een jaar de tijd te geven om te herstellen.
Dat klinkt misschien heel eenvoudig als je het nu leest.
Maar dat was het absoluut niet.

Het was een jaar waarin ik soms heel diep vertrouwen voelde en op andere momenten ook bang was. Waar ik steeds beter probeerde te luisteren naar wat mijn lichaam mij vertelde.
Ik veranderde mijn voeding, ontdekte hoeveel meditatie en yoga voor mij betekende. Tegelijkertijd wilde ik vooral niet dat kanker mijn hele leven zou overnemen.
De controles bleven spannend.
Totdat uiteindelijk bleek dat de resterende 3 centimeter verdwenen was!
Wat een opluchting was dat!
En vooral het besef dat mijn lichaam iets had gedaan waarop ik diep vanbinnen had gehoopt.

Gisteren lees ik in de #Gelderlander een artikel over onderzoek vanuit het #Radboudumc.
Bij een deel van de mensen met endeldarmkanker kan een operatie tegenwoordig mogelijk worden voorkomen. Wat zal dat voor een hoop mensen een opluchting zijn!
Ik las het en was in gedachte weer terug bij die keuze van elf jaar geleden.

Voor mij heeft die ervaring in ieder geval mijn kijk op het lichaam voorgoed veranderd.
Ik ben mijn lichaam niet meer alleen gaan zien als iets waarin een ziekte kan ontstaan.
Maar als iets dat voortdurend bezig is met herstellen, aanpassen en zoeken naar balans.
En misschien begon daar, elf jaar geleden, wel de weg naar het werk dat ik nu doe.
Wordt vervolgd…

Lees hier het hele krantenartikel: https://www.gelderlander.nl/nijmegen/onderzoek-radboudumc-vier-op-de-vijf-patienten-met-endeldarmkanker-hoeven-niet-meer-onder-het-mes~a5af4b2f/